به مناسبت ۲۱ فوریه روز جهانی زبان مادری

هر ساله روز سوم اسفند برابر با ۲۱ فوریه، به عنوان روز جهانی زبان مادری در سراسر جهان جشن گرفته می‌شود. علت نامگذاری این روز به مبارزه دانشجویان بنگلادش برای دفاع از زبان بنگالی در سال ۱۹۵۲ میلادی برمی‌گردد که بعدها منجر به استقلال بنگلادش از پاکستان شد.

از سال ۲۰۰۰ میلادی، بنابر درخواست بنگلادش از سازمان یونسکو، در بیشتر کشورها روز جهانی زبان مادری را در سوم اسفند یا همان ۲۱ فوریه گرامی می‌دارند.

در حال حاضر۶۰۰۰ زبان مختلف در سراسر دنیا وجود دارد که حدود ۴۳ درصد آن‌ها در خطر از بین رفتن هستند.

اهمیت زبان مادری

بی‌شک تأثیر زبان، تأثیری مستقیم بر هویت و یکپارچگی جوامع بوده و نقشی انکارناپذیر بر شکل‌گیری فرهنگ‌ها دارد؛ همانطور که مارتین هایدگر، یکی از معروف‌ترین فیلسوفان قرن بیستم معتقد است: «اگر زبان ملتی از بین برود، آن ملت هم از صحنه هستی خارج شده است».

زبان مادری گویی یک پدیده اجتماعی حامل فرهنگ، لحن، طرز تفکر و طرز نگرش به جهان است و تنها زبانی است که می‌تواند تمام پیام‌های خود را آمیخته به احساس بیاموزد. احساسی که شبیه به آن وجود ندارد.

نلسون ماندلا می‌گوید: «اگر با شخصی به زبانی سخن بگویی که بفهمد، آن سخن به ذهن او می‌نشیند. اگر با او به زبان خودش سخن بگویی، آن سخن به دلش می‌نشیند». به همین دلیل است که هرکس در هرجایی باشد، تمایل دارد با هم‌زبان خودش هم‌صحبت شود.

زبان شناسان، زیست شناسان و زیست روان شناسان بر این باور هستند که آهنگ، رنگ و زیبایی صدایی مادری از زمانی که کودک در رحم مادر هست به او انتقال می‌یابد. به عبارت دیگر، بخشی از میراثی که نوزاد با خود به دنیا می آورد اندوخته‌هایی از زبان مادری است.

به همین دلیل است که نوزاد زودتر از هر صدایی، به صدای پدر و مادر خود واکنش نشان می‌دهد. توصیه عمومی و تخصصی به همه کسانی که از کودکان مراقبت می کنند آن است که برای ارتباط با کودکان از زبان مادرانه استفاده کنند.

جایگاه زبان مادری بین مردم دنیا

تمام مردم دنیا از هر نژاد و گروهی که باشند و به هر چند زبانی سخن بگویند، زبان مادری برایشان در اولویت قرار دارد. کسانی که نمی‌توانند به زبان مادری صحبت کنند، بنویسند و ابراز عقیده کنند، همیشه در حسرت بهره بردن از زبان مادری هستند.

حتی برگزاری مراسم مذهبی نیایش و عبادت نیز بیانگر آن است که مردم ترجیح می‌دهند عمیق‌ترین عواطف و احساسات خود را به زبان مادری خود ابراز کنند. بر این اساس، برای مردم، بهترین ترانه‌ها، لالایی‌ها، سوگ‌نامه‌ها و اندرزنامه‌ها، آن‌هایی هستند که به زبان مادری‌شان فراهم آمده است.

زبان فارسی، زبان رسمی کشور ما

روز جهانی زبان مادری در کشور ما نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است؛ اصل ۱۵ قانون اساسی مبنی بر تدریس زبان‌های مختلف موجود در ایران در کنار زبان رسمی کشور یعنی فارسی می‌باشد که با وجود اهمیت آن برای تمام مردم کشورمان، تا کنون اجرایی نشده است.

زبان‌های آذری، کُردی، عربی، ترکمنی، گیلکی، مازندرانی، تالشی، لُری، بلوچی، لکی و تاتی از جمله زبان‌های غیر فارسی هستند که در سراسر ایران استفاده می‌شوند.

بدیهی است دانش آموزی که مدرسه را شروع می‌کند، تمایل دارد به زبان محلی خودش آموزش ببیند، اما نباید فراموش کرد که زبان رسمی کشور عزیز ما، زبان فارسی است و این خود سبب یکپارچگی در کل سیستم آموزشی کشور شده است.

پیشینه زبان فارسی

زبان فارسی (پارسی) در سال ۱۸۷۲ به عنوان یکی از چهار زبان کلاسیک دنیا انتخاب شد و دلیل اصلی این انتخاب، باستانی بودن آن است. هم‌چنین باید اشاره کرد که مدت زمان بسیاری از نوشتن زبان فارسی گذشته، به همین دلیل است که این زبان دارای واژگانی گسترده و ادبیاتی غنی است.

تاریخ و ادبیات بسیار غنی و پیچیدگی‌های فراوان نیز سبب شده تا این زبان برای قرن‌ها به عنوان زبان هنر، زیبایی و شعر در خاورمیانه، آسیای میانه و آسیای جنوبی ستایش شود. جالب است بدانید که زبان‌های ایرانی، به سختی تحت تأثیر زبان‌های غیر مرتبط قرار گرفته‌اند و ساختار آوایی اساسی ایرانیان باستان، به طور کلی حفظ شده است.

نظر غیر فارسی زبانان درباره زبان فارسی

برخی اعتقاد دارند زبان فارسی زبانی عاشقانه است، پس آن را زبان ایتالیایی شرق می‌نامند. علاوه بر این، پارسیان و ایرانیان توسط بسیاری از مردم دنیا زیبا قلمداد می‌شوند؛ بنابراین زبانی که صحبت می‌کنند نیز زیبا به نظر می‌رسد. شاید فارسی مانند جریان نرم آبی است که به آرامی از گلدان ریخته می‌شود. ظریف و شیرین.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *