نوشته شده در

روش های ارجاع دهی

هر نوشتار، فارغ از اندازه، موضوع و نوع آن می تواند ناشی از نظرات شخصی فرد نویسنده و یا استفاده از منابع و ماخذ دیگر باشد. در نوشتن مطالب علمی، مقالات و متون سنگین پژوهشی، کمک گرفتن از سایر منابع برای بالابردن صحت و سقم مطلب، امری بدیهی می باشد. اما آنچه مهم است، رعایت اخلاق حرفه ای برای بیان نام منابعی است که از آنها در نوشتن متن خود استفاده کرده ایم. روش های ارجاعی دهی یا رفرنس دهی متنوعی در دنیا وجود دارد که برخی از آنها در بین محققین حوزه های مختلف علمی بصوت استاندارد پذیرفته شده که ما برخی از آنها را به اختصار بیان می کنیم.

روش شیکاگو

این روش رفرنس دهی که در دانشگاه شیکاگوی آمریکا تدوین شده است، عمدتا در پایان نامه های مربوط به شاخه علوم انسانی استفاده می شود. این روش، از ارجاع درون متنی و برون متنی بهره می برد. روش درون متنی به معنای استفاده از جملات و عبارات منابع مورد نظر در متن مقاله یا متن نوشته شده بوده و روش برون متنی به این صورت است که یادداشت هایی بصورت پاورقی یا پی نوشت از منبع مورد نظر استخراج و استفاده می شود.

روش رفرنس دهی IEEE

در این روش برای ذکر منابع از شماره استفاده می شود به این صورت که در محل مورد نیاز از جمله، شماره منبع بعد از یک فاصله داخل کروشه قرار می گیرد. این روش، استانداردی برای کلیه مجلات انجمن IEEE می باشد. در انتهای این روش از فهرست منابعی که شماره آنها در متن داده شده است استفاده می کنیم.

روش رفرنس نویسی هاروارد (Harvard Referencing)

این روش بیشتر توسط دانشجویان انجام می شود و بر دو نوع است:

ارجاع دهی در متن: بلافاصله پس از استفاده از یک نقل قول داخل پرانتز نام نویسنده و سال ارائه مقاله را ذکر میکنیم.

ارجاع دهی خارج از متن: استفاده از فهرست منابع در انتهای مطلب نوشته شده است.

روش رفرنس نویسی AMA

این روش برای نوشتن مقالات پژوهشی در زمینه پزشکی کاربرد دارد. این روش نیز در داخل متن استفاده شده به صورتی که به هر منبع یک شماره تعلق گرفته و این شماره را در متن استفاده می کنیم. در انتهای مقاله و در بخش منابع و ماخذ، لیستی شماره گذاری شده از منابع به همراه اطلاعات کلی در اختیار خواننده قرار می گیرد.

روش MLA

این روش عمدتا برای متون و مقالات شاخه علوم انسانی و هنگامی منابع ما کتاب ها هستند استفاده می شود. روش MLA از دو بخش تشکیل شده که درون متن و انتهای آن انجام می شود. به این صورت که درون متن بلافاصله پس از اتمام مطلبی که از یک کتاب استخراج شده باشد، پرانتزی حاوی نام خانوادگی نویسنده و شماره صفحه قید شده و باقی اطلاعات مربوط به کتاب در بخش منابع و ماخذ ذکر می شود.

روش رفرنس دهی APA

این روش توسط انجمن روانشناسی امریکا ابداع شده و بیشتر برای مقالات حوزه های اجتماعی مورد استفاده قرار می گیرد. در این روش از هر طرف کاغذ ۵/۲ سانتی متر فاصله گذاشته و با فونت Times New Roman رفرنس نویسی می کنیم.

این روش رفرنس دهی هم به صورت داخل متنی استفاده می شود. به این صورت که بخشی از اطلاعات شامل نام خانوادگی نویسنده، نام کتاب و سال انتشار در جلو متن داخل پرانتز استفاده شده و باقی اطلاعات مربوط به آن به بخش منابع و ماخذ ارجاع داده می شود.

منبع: سایت ترجمه تخصصی ترجمیک

به این مطلب نمره دهید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *